به تو عادت دارم
مثل پروانه به آتش مثل عابد به عبادت
و تو هر لحظه که از من دوری من به ویرانگری فاصله می اندیشم .
در کتاب احساس واژه فاصله یک فاجعه معنا شده است
تو توانایی آنرا داری که به این فاصله پایان بخشی ...

چگونه باید گذشت ...؟؟؟

چگونه باید رها شد ...؟؟؟

چگونه و باز هم چگونه ؟؟؟

گاه به خود میگویم باید گذراند و از خود میپرسم چه را

باز هم اتفاقی ناخواسته شوق را در وجودم بارور کرد

 شوق عاشقی !!!  باز هم عشقی بدون معشوق

 افسوس ...

افسوس که اینبار هم  تنها با یک خیال ناممکن روبرو شدم

خیالی دور و دست نیافتنی

عشق یا خیال ...؟؟؟

نمیدانم این بار سرنوشت کدام روی سکه را برایم رو کرده

عشق ؟؟؟ یا خیال ؟؟؟

گویی باز هم خیال است

خیال عشقی دور و معشوقی دست نیافتنی

همان طور عاشق، همان طور مبهوت و مبهم...
تو را با دنيايي حسرت به او خواهم بخشيد؛
ولي آيا او از من عاشق تر و از من براي تو مهربان تر است؟آيا او بيشتر از من براي تو گريسته است؟؟ نه... هرگز...هرگز
ولي، تو در عين ناباوري، او را برگزيدي...
مي دانم... من دير رسيدم... خيلي دير... خيلي...
يك بار ديگر بگذار بي ادعا اقرار كنم كه هر روز دلم برايت تنگ مي شود. روزهايي که تو را نمي بينم، به آرزوهاي خفته ام مي انديشم، به فاصله بين من و تو،...
هر روز به خود مي گويم کاش شيشه عمر غرورم را شکسته بودم
کاش به تو مي گفتم که عاشقانه دوستت دارم تا ابد...

به چشمان تو می نویسم حکایت بی انتهای عشق را

   به لبان غنچه ی تو می گوییم شکوفا شدن گل را

   در گوش تو زمزمه می کنم نوای عاشقانه ی عشق را

   به دستان تو دست می دهم  تا حس کنی نوازش عشق را

   و در آخر صدایم را به عظمت صدای تندر و به عظمت و صلابت کوه

   و به زیبای دریا و به طراوت گلها و زیبای کلمه ی زیبای عشق را

    به گوش تو می رسانم...